به گزارش پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» میثم عظیمی کرهرودی فعال رسانه‌ای استان مرکزی در یادداشتی نوشت: روز کارگر در ایران، فراتر از یادآوری یک مناسبت صنفی و تقویمی، نماد پاسداشت فداکاری، مقاومت و نقش بی‌بدیل قشری است که با دستان پرتوان و اراده‌ای پولادین، چرخ‌های سنگین اقتصاد و موتور محرک دفاع ملی را به حرکت درمی‌آورند.

کارگران، سربازان گمنام جبهه‌ای موسوم به «اقتصاد مقاومتی» هستند و بی‌آنکه سلاحی در دست داشته باشند، با سلاح تولید، تعهد و تخصص، از مرزهای استقلال و امنیت ملی پاسداری می‌کنند. آن‌ها نه فقط در کارخانه‌ها و کارگاه‌ها، که در خطوط مقدم نبرد نامتقارن اقتصادی علیه تحریم‌ها و تهدیدهای فرامرزی ایستاده‌اند.

هیچ کشوری بدون نیروی کار متعهد و ماهر به توسعه پایدار و اقتدار دفاعی دست نمی‌یابد. در ایران، کارگران در صنایع گوناگون از نفت، گاز، پتروشیمی و فولاد گرفته تا کشاورزی، حمل‌ و نقل و فناوری اطلاعات، نقش محوری در تأمین نیازهای داخلی و ایجاد درآمدهای ارزی دارند.

نقش کارگران در شرایط تهدیدهای بیرونی رنگ و بویی دیگر می‌گیرد. هنگامی که دشمن از راه تحریم‌های فلج‌کننده و جنگ اقتصادی وارد می‌شود، نخستین و قوی‌ترین خط دفاعی کشور، همین کارگرانی هستند که با وجود کمبودها، فشار هزینه‌ها و فرسودگی تجهیزات، خط تولید را متوقف نمی‌کنند.

ایستادگی کارگران در چنین شرایطی، معادل جانفشانی یک سرباز در میدان نبرد نظامی است. از این رو، کارگرِ متعهد را باید «مدافع غیرمسلح اقتصادی» نامید، کسی که با چرخاندن یک ماشین ابزار، کوره ذوب‌آهن یا رایانهٔ کنترل فرایند، از استقلال کشور حراست می‌کند.

در شرایط جنگی و فشارهای همه‌جانبه، مفهومی راهبردی به نام «جبهه کار» شکل می‌گیرد. جبهه کار به معنای تبدیل همه واحدهای تولیدی، کارخانجات و کارگاه‌ها به سنگرهای دفاع اقتصادی است.

در این جبهه، امنیت فیزیکی و اطلاعاتی کارخانه‌ها مضاعف می‌شود، ساعت کاری معناهای تازه‌ای می‌یابد و واژه‌هایی مثل «نوبت کاری فشرده»، «تعمیرات اضطراری» و «خودکفایی در ساخت قطعات» به عملیات روزمره تبدیل می‌گردد. روحیهٔ جهادی در این فضا، آن عنصر تفاوت‌گذار است که یک کارگر عادی را از یک فعال خستگی‌ناپذیر و متعهد جبهه کار جدا می‌کند.

این روحیه یعنی مسئولیت‌پذیری فراتر از شرح وظایف قراردادی، یعنی کارگرِ جهادی، خود را شریک در سرنوشت کشور می‌بیند. او نه برای دریافت اضافه‌کار که برای تضمین آینده فرزندان این مرزوبوم، از خواب، استراحت و حتی سلامت خود می‌گذرد.

در سال‌های اخیر که تحریم‌های ظالمانه، دسترسی به قطعات یدکی، مواد اولیه و فناوری‌های روز را سخت کرده است، این کارگران بودند که با خلاقیت، تعمیرات مبتکرانه و ساخت قطعات به روش معکوس، چرخ تولید را از توقف نجات دادند. آن‌ها در گرمای سوزان کارخانه‌های فولاد و در سرمای ایستگاه‌های پمپاژ گاز طبیعی، در کنار خطوط مونتاژ خودرو و در عمق معادن زغال‌سنگ، بار سنگین اقتصاد کشور را بر دوش کشیده‌اند.

این فداکاری، کم‌تر در آمارهای رسمی دیده می‌شود اما اثر آن در شاخص‌هایی مانند تداوم صادرات غیر نفتی، کاهش وابستگی به خارج و عبور از بحران‌های انرژی مشهود است.

تکریم روز کارگر در ایران، تأکید بر این حقیقت است که امنیت پایدار و استقلال واقعی، تنها با اتکا به تولید داخل و نیروی کار ماهر و متعهد ممکن می‌شود. کارگرانی که سخت‌ترین شرایط را تاب می‌آورند و کشور را از وابستگی به بیگانگان نجات می‌دهند، سزاوار بیش از یک روز تعطیل نمادین هستند.

روز کارگر، یادآور فداکاری‌های بی‌ادعای زحمتکشانی است که امنیت، استقلال و پیشرفت کشور را در سخت‌ترین برهه‌های سیاسی و اقتصادی تضمین کرده‌اند.

آن‌ها بدون یونیفرم و نشان رسمی، اما با روحیه جهادی و مسئولیت‌پذیری، مدافعان راستین حریم اقتصادی ایران‌زمین هستند. اگر امروز از اقتدار دفاعی و رشد برخی زیرساخت‌های صنعتی سخن می‌گوییم، مدیون دستان پینه‌بسته کارگرانی هستیم که هر روز، بی‌چشمداشت، به سان سربازانی گمنام در «جبهه کار» ایستاده‌اند.

ارج نهادن به این جایگاه، نه فقط اخلاق کارگری، که عین هوشمندی ملی و الزام بقای یک کشور مستقل است.