مسعود خدیمی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» در واکنش به تحولات اخیر در دانشگاه‌های کشور گفت: دانشگاه باید میدان گفتگو و آزاداندیشی باقی بماند و هرگونه خشونت سازمان‌یافته، رسالت علمی و اخلاقی آن را تهدید می‌کند.

کارشناس مسائل بین‌الملل با اشاره به اتفاقات اخیر در دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه تهران بیان کرد: دانشگاه به‌مثابه یک نهاد علمی و فرهنگی، کارکردی جز تولید اندیشه، بسترسازی برای گفتگو و نقد سازنده و تربیت نسل آگاه و مسئول ندارد. ماهیت ذاتی دانشگاه، پرورش کرسی‌های آزاداندیشی و تقویت فرهنگ تضارب آراست.

وی با بیان اینکه دانشگاه باید محل تمرین شهروندی مسئولانه و زیست مسالمت‌آمیز باشد، افزود: میان اعتراض و خشونت تفاوتی جدی وجود دارد. زمانی که خشونت سازمان‌یافته چه از سوی برخی گروه‌های فشار دانشجویی و چه از سوی افراد خشونت‌طلب وارد محیط علمی می‌شود، عملاً آزاداندیشی تعطیل خواهد شد. در چنین فضایی استدلال جای خود را به زور می‌دهد و به‌جای شنیدن دیدگاه مخالف تلاش برای حذف دیگران شکل می‌گیرد.

خدیمی تأکید کرد: خشونت چه از سوی دانشجو علیه دانشجو و چه از سوی نهادهای حاکمیتی در همه کشورهای دنیا مطرود و محکوم است و نتیجه آن از بین رفتن فرصت یادگیری و شکل‌گیری فضای انفعال یا خشم در میان دانشجویان خواهد بود. امنیت پایدار و درون‌زا تنها در سایه گفت‌وگو و ایجاد امنیت روانی در دانشگاه محقق می‌شود.

این کارشناس مسائل بین‌الملل با اشاره به مسئولیت وزارت علوم تصریح کرد: مدیریت کلان آموزش عالی کشور باید تأمین امنیت روانی را به‌عنوان رسالت اصلی خود دنبال کند تا دانشجو احساس کند می‌تواند آزادانه دیدگاهش را مطرح کند و به دلیل عقیده‌اش مورد تنبیه قرار نگیرد.

وی ادامه داد: دانشگاه برای بازگشت به هنجارهای اصیل خود باید تلاش کند. قدرت دانشجو در منطق و اتحاد است، نه در خشونت. مدیریت دانشگاه باید فضایی ایجاد کند که نقد نه‌تنها مجاز، بلکه تشویق شود و از استادان و دانشجویانی که در برابر رفتارهای خشونت‌زا موضع می‌گیرند، حمایت و صیانت به عمل آید.

خدیمی همچنین با انتقاد از سکوت برخی اعضای هیئت علمی گفت: سکوت اساتید به معنای بی‌طرفی نیست. سکوت در برابر ظلم، اجحاف و خشونت نوعی همکاری با ظالم تلقی می‌شود. بی‌طرفی در پژوهش و تدریس یک اصل علمی است اما بی‌تفاوتی در برابر نقض حقوق اولیه انسان‌ها خشونت فیزیکی و توهین به کرامت انسانی قابل پذیرش نیست.

کارشناس مسائل بین‌الملل اظهار کرد: محکوم کردن خشونت از سوی اساتید یک کنش سیاسی نیست، بلکه اقدامی انسانی و اخلاقی است. عادی‌سازی خشونت در محیط‌های دانشگاهی خطایی راهبردی است و باید با وجدان جمعی دانشگاهیان در برابر آن ایستاد.

وی خاطرنشان کرد: جامعه دانشگاهی زمانی می‌تواند به رسالت خود در مسیر پیشرفت کشور عمل کند که پاسدار اخلاق و عقلانیت باقی بماند. اگر نگهبانان این عرصه، یعنی اساتید دانشگاه، سکوت کنند، چه کسی در برابر خشونت فریاد خواهد زد؟ سکوت در چنین شرایطی، خیانت به رسالت معلمی است.

انتهای خبر/