به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» رضا بابایی، استاد دانشگاه در یادداشتی نوشت: «شهادت» در میدان جنگ، آموزش‌های چریکی، لباس ارتشی؛ اینها آرزوی یک دختر مسلمان و مؤمن است که آرزو داشت کاش پسر بود! تصاویر دختران کلاش به دست روی جیپ را این روزها زیاد دیدیم که برای جذابیت رسانه‌ای، صورتی‌اش کردند. 

چرا این خواست‌ها؟ چون دختران ما تمام نوجوانی و جوانی‌شان را با کتاب‌ها و کلیپ‌های شهدایی گذرانده‌اند که همه مرد بودند. در غیاب تصویر زنی که خود را شبیه او ببینند، آرزویشان شبیه مردان شدن و حماسه‌آفرینی شده است.

برای چنین دخترانی همسر شدن، مادر شدن و در میدان جنگ نرم، «زن بودن» و «زن ماندن» نه هدف است نه غایت. چون نزد این دختران، زنان، جایگاهشان آن‌گونه که باید ارزشمند معرفی نشده است. همه اینها محصول فقدان الگوی دخترانه و زنانه است. الگویی که دختر بودن را نشان دهد و زن بودن را معنا کند. الگویی که هویت جنسیتی دختر را بپذیرد و برایش اصالت قائل باشد.

ما در تربیت، دختر بودن را نه به‌عنوان امری باارزش معرفی کردیم. بالعکس:1- خانه‌داری زن را «کلفتی» دانستیم، 2- فرزندآوری را «ماشین جوجه‌کشی» تشبیه کردیم، 3- زن موفق را فقط در رقابت با مردان بیرون خانه تصویر کردیم.

ازسوی‌دیگر، تصویر رسانه‌ای موفق‌ها عمدتاً مردانند. برای دختران نه میدان متناسب با جنسیتشان تعریف کردیم و نه مسیر موفقیت در عین حفظ هویت زنانه است. این اتفاق، نقص ما در عدم معرفی الگوهای زنانه و میدان نبرد اختصاصی آنهاست. همان جنگ نرم (میدان ذهن‌ها و قلب‌ها) که مهم‌ترین و مؤثرترین کنشگرانش زنانه است.

ما این توانمندی را در تاریخ زنان مسلمان داشتیم. در رأس آنها حضرت زینب (س) که در اوج رنج، استقامت کرد و با بیانی مقتدر، عاشورا را از روی عزت روایت کرد؛ زنانی مثل بانو حکیمه که با فتنه پس از امام حسن عسکری (ع) مقابله کرد؛ زنانی که در دربار معاویه از ولایت امیرالمؤمنین (ع) دفاع می‌کردند. همه اینها نمونه‌های زن بودن و زنانه ماندن در میدان بدون نیاز به لباس پلنگی و پوتین سربازی هستند.