رسول اکرم (ص‌): کمال عقل پس از ایمان به خدا، مدارا کردن با مردم است به شرط آن که
سه‌شنبه 1402/12/15 Tuesday - 2024 05 March الثلاثاء ، 24 شعبان ، 1445
ساعت
1402-09-11 10:13 شماره خبر : 1812 https://diyareaftab.ir/short/eqpj4 0

ورزش اول المپیک یعنی دوومیدانی جایگاه خوبی در ورزش ایران ندارد و هر روز شاهد نزول آن هستیم.

به گزارش «دیار آفتاب»؛ دوومیدانی به تعبیری ورزش اول المپیک است، این را می‌توان از تعدد مدال‌هایی که توزیع می‌شود و تماشاگرانی که در مسابقات حاضر می‌شوند، متوجه شد.  

 

«سباستین کو» رئیس فدراسیون جهانی دوومیدانی پس از المپیک ۲۰۲۰ توکیو در این خصوص گفته بود: «براساس داده‌های منتشر شده از سوی کمیته بین‌المللی المپیک، رشته دوومیدانی به عنوان ورزش اول در بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ توکیو معرفی شده است.» 

 

«کو» با اشاره به اینکه ما به عنوان ورزش اول المپیک از بازی‌های ۲۰۲۰ توکیو بیرون آمدیم، عنوان کرد: «شما بارها این موضوع را که دوومیدانی ورزش اول المپیک است، از من شنیده‌اید. با این وجود، انتشار داده‌های آماری از سوی IOC، این امکان را به من می‌دهد که این جمله را به صورت رسمی هم اعلام کنم.» 

 

تماشای مسابقات فینال دوی ۱۰۰ متر در راس همه مواد، هیجان زیادی دارد و بلیت‌های این مسابقه هم با وجود گران بودن، تماما به فروش می‌رود و این نشان می‌دهد دنیا توجه زیادی به این رشته دارد، اما دوومیدانی، ورزش اول المپیک تا چه اندازه در ورزش ایران مهم بوده و مسوولان برای آن چه برنامه ریزی‌ای کرده‌اند؟ چه مقدار از بودجه ورزش کشور صرف این رشته می‌شود؟ پاسخ کاملا واضح است: «ناچیز» 

 

در حال حاضر شرایطی که شاهد آن هستیم و چیزی که بارها و بارها از سوی قهرمانان، مدال آوران و پیشکسوتان این رشته هم عنوان شده این است که چانه دوومیدانی را در ورزش ایران کوچک برداشته‌اند و به همین خاطر مدال‌هایی که در مسابقات بین المللی به کشورمان می‌رسد، بسیار ناچیز است. نمونه روشن آن هم در همین بازی‌های آسیایی هانگژو بود، بیش از ۱۵۰ مدال در دوومیدانی توزیع شد، اما از آن همه فقط ۲ مدال سهم ایران بود.

 

پر واضح است که دوومیدانی ورزش مادر است و اگر این رشته رونق بگیرد و توجه کافی به آن شود، ورزش کشور در مسیر پیشرفت و ترقی قرار خواهد گرفت.  

 

هادی سپهرزاد، قهرمان سابق آسیا و مدیر فعلی تیم‌های ملی که شاگردش حسین رسولی توانست طلای بازی‌های آسیایی را کسب کند، می‌گوید: «مهمترین مشکلی که دوومیدانی‌کاران با آن مواجه هستند این است که مسوولان ورزش هیچ اهمیتی به این رشته نمی‌دهند و حتی وقتی به مسابقات می‌آیند عنوان می‌کنند که دوومیدانی را دوست دارند اما دیگر حمایتی از سوی آنها صورت نمی‌گیرد.» 

 

وی ادامه داد: «از یک سو مشکلات سخت‌افزاری است که ورزشکاران با آن روبرو هستند و از سوی دیگر بی‌پولی واقعا دوومیدانی‌کاران را اذیت می‌کند. به هر حال ورزشکاران این رشته از قشر متوسط یا پایین جامعه هستند و این رشته به شکلی است که ورزشکار باید تمام وقتش را بگذارد. از سال ۲۰۰۲ تا به امروز چه به عنوان ورزشکار چه مربی عضو تیم ملی هستم و همین مشکلات وجود دارد و ما در این سال‌ها با مصاحبه‌های مختلف به وضعیت خود اعتراض کرده‌ایم اما اصلا کسی برایش مهم نیست.» 

 

نکته جالب توجه اینکه ۲ سال قبل با وجود اینکه اهالی دوومیدنی از آمدن سجادی، قهرمان سابق دوی استقامت ایران و آسیا به وزارت ورزش خوشحال بودند و این موضوع را به فال نیک می‌گرفتند، اما انتخاب وزیر دوومیدانی کار هم اثری روی این رشته نداشت و او نتوانست تاثیرگذار باشد و در میانه راه هم وزارتخانه را ترک کرد.

 

مدیریت ضعیف، مهمترین معضل

 

شرایط نامناسب دوومیدانی در نحوه مدیریت آن کاملا مشخص است. طی ۴ سال اخیر این فدراسیون ۴ سرپرست و یک رئیس را به خود دیده که در نوع خود برای رشته‌ای که ورزش اول المپیک محسوب می‌شود، قابل تامل است. در آخرین مورد هم یک سرپرست رفت و یک سرپرست دیگر جایگزین او شد و روز از نو، روزی از نو.

 

آذر ماه سال ۱۴۰۲ هستیم و چند ماهی بیشتر به برگزاری مسابقات المپیک ۲۰۲۴ پاریس باقی نمانده، اما چیزی که مشخص است اینکه رشته‌ای که زمانی صاحب مدال نقره این رقابت‌ها شد، امیدی به کسب سهمیه هم ندارد!

 

فارس

 

پایان پیام/

اخبار مرتبط
نظرات
آخرین اخبار