مسعود خديمى در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادى پايگاه خبرى تحليلى «ديارآفتاب» گفت: جایگاه جمهوری اسلامی ایران در تنگه هرمز از منظر قوانین بین‌المللی بسیار مستحکم‌تر از تصورات پیشین است. ایران به لحاظ قانونی در موقعیتی قرار دارد که می‌تواند کنترل کامل این گذرگاه استراتژیک را بر عهده بگیرد.

کارشناس حقوق بین‌الملل استان مركزى بيان كرد: نکته کلیدی در این میان، مسئله کنوانسیون ۱۹۸۲ جامائیکا است. اگرچه این توافق‌نامه استانداردهایی را برای تردد در تنگه‌های بین‌المللی تعریف می‌کند، اما چون ایران هرگز آن را در ساختار حقوقی داخلی خود تصویب نکرده، هیچ الزامی برای پایبندی به آن ندارد. این حقیقت، دست‌وپای ایران را در اعمال حاکمیت ملی بر آب‌های سرزمینی خود کاملاً باز گذاشته است.

وى افزود: در پرونده تاریخی تنگه کورفو، دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه به مفهومی تحت عنوان «عبور بی‌ضرر غیرقابل‌تعلیق» اشاره کرد. بااین‌حال، وضعیت فعلی تنگه هرمز، شرایطی کاملاً متفاوت و خاص محسوب می‌شود. ازآنجاکه منطقه در وضعیت مخاصمه مسلحانه قرار دارد، کشور ما نه تنها حق، بلکه تکلیف دارد که تمامی ترددهای عبوری را تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآورد.

خديمى عنوان كرد: ایران می‌تواند با تکیه بر عرف‌های بین‌المللی و اقدامات یک‌جانبه حقوقی، فرآیند دریافت عوارض گمرکی را برای کشتی‌های عبوری فعال کند. همچنین ایران قادر است تمامی کانال‌ها و مسیرهای کشتیرانی را در آبراه شمالی و با هماهنگی عمان در آبراه جنوبی، تحت مدیریت دقیق و نظارت مستقیم خود سازمان‌دهی کند.

کارشناس حقوق بین‌الملل استان مركزى تصريح كرد: یک استراتژی پیشنهادی برای تثبیت این حاکمیت، بهره‌گیری از ایده «سوآپ ارضی» با کشور عمان است. با پیاده‌سازی چنین راهکاری، تهران می‌تواند تملک و مدیریت خود بر تنگه هرمز را با استانداردهای پذیرفته‌شده بین‌المللی منطبق کرده و مشروعیت حقوقی آن را به سطحی برساند که هیچ قدرت خارجی قادر به چالش کشیدن یا نقض آن نباشد.

وى افزود: تاریخ نشان داده است که قوانین بین‌المللی در حوزه آب‌راه‌ها همواره ابزاری در دست قدرت‌های بزرگ برای پیشبرد منافع خود بوده است. اما با تغییر موازنه قدرت، این قوانین نیز انعطاف‌پذیر می‌شوند. تسلط امروز ایران بر تنگه هرمز، لحظه‌ای تاریخی است که می‌تواند معادلات حقوق بین‌الملل را به نفع تامین حداکثری منافع ملی کشور تغییر دهد.

خدیمی گفت: باید از این دستاورد تاریخی به بهترین شکل ممکن استفاده کرد. این تسلط فرصت بی‌نظیری برای تغییرات کلان ایجاد کرده است. اخذ عوارض از کشتی‌های عبوری، رفع تحریم‌های ظالمانه در قبال گشایش تدریجی مسیر، کنترل رفتارهای معاندانه غرب و تسریع روند پیشرفت کشور، از جمله مهم‌ترین این پیامدهاست.

کارشناس حقوق بین‌الملل استان مركزى اظهار كرد: این اقدام هوشمندانه می‌تواند به‌عنوان یک ابزار راهبردی، موازنه قدرت در منطقه را به‌طور کامل تغییر دهد. ایران با اعمال حق حاکمیت خود بر تنگه هرمز، پیامی روشن به جهانیان می‌فرستد که امنیت و اقتصاد منطقه، بدون در نظر گرفتن منافع ملت ایران، قابل مدیریت نیست. این شروع یک فصل جدید در دیپلماسی اقتدارگرایانه جمهوری اسلامی خواهد بود.

وى افزود: مدیریت تنگه هرمز، تنها یک موضوع نظامی یا حقوقی ساده نیست، بلکه نمادی از استقلال و قدرت ملی ایران است. با تداوم این مسیر و استفاده از فرصت‌های پیش‌رو، ایران می‌تواند در آینده نزدیک به قدرت بلامنازع در مدیریت یکی از مهم‌ترین آب‌راه‌های جهان تبدیل شده و رفاه عمومی را ارتقا بخشد.

انتهاى خبر/