علی شعبانی‌نسب در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» گفت: در دوران اسارت در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ایمان به خدا، توسل به اهل‌بیت (ع) و همدلی میان اسرا مهم‌ترین عوامل حفظ روحیه و مقاومت آزادگان بود.

 این آزاده دوران دفاع مقدس بیان کرد: در ۱۵ سالگی و در جریان عملیات‌ پایانی دفاع مقدس به جبهه اعزام شدم و در تاریخ ۳۱ تیرماه ۱۳۶۷ در خط پدافندی شلمچه به اسارت نیروهای بعثی عراق درآمدم. برخلاف تصور، در نخستین لحظات اسارت آرامش عجیبی داشتم و احساس می‌کردم خداوند به من صبر، شجاعت و آرامش عطا کرده است؛ به‌گونه‌ای که هیچ اضطراب و نگرانی نداشتم و خود را در پناه خدا می‌دیدم.

وی با اشاره به شرایط سخت اردوگاه‌های اسرا افزود: رژیم بعث اردوگاه‌ها را به گونه‌ای طراحی کرده بود که روحیه اسرا شکسته شود. نخستین صحنه ورود اسرا، عبور از «تونل مرگ» بود؛ مسیری حدود ۵۰ متری که سربازان بعثی با کابل و باتوم اسرا را به شدت مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند. علاوه بر این، آسایشگاه‌ها بسیار کوچک، فاقد سیستم سرمایشی، آب، حمام و امکانات بهداشتی بودند و امکان خروج یا هواخوری نیز وجود نداشت.

این آزاده دفاع مقدس ادامه داد: با وجود همه این فشارها، توکل به خداوند، توسل به اهل‌بیت (ع)، برگزاری مراسم ماه محرم و انتقال روحیه امید از سوی برخی اسرا، مانع از غلبه ناامیدی می‌شد و روحیه مقاومت را در میان آزادگان تقویت می‌کرد.

شعبانی‌نسب با اشاره به گزارشی از صلیب سرخ جهانی که پس از آزادی اسرا منتشر شده بود، گفت: بر اساس این گزارش، اسرای ایرانی در مقایسه با دیگر اسرای جنگ‌های جهان بیشترین شکنجه را تحمل کردند، اما از نظر روحی و روانی سالم‌ترین اسرا بودند؛ زیرا هدف، اعتقاد و الگوهایی مانند امام حسین (ع)، حضرت علی (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) داشتند و سختی‌ها را دارای اجر و پاداش الهی می‌دانستند.

دوران اسارت «دانشگاه انسان‌سازی» بود

وی یکی از ویژگی‌های برجسته اردوگاه‌های اسرا را همدلی و برادری میان آزادگان دانست و اظهار کرد: اسرا در سخت‌ترین شرایط به یکدیگر کمک می‌کردند؛ از شستن لباس و ظروف یکدیگر گرفته تا مراقبت از بیماران. این روحیه ایثار و برادری، مصداق آیه «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» بود.

این آزاده همچنین با بیان خاطره‌ای از دوران اسارت گفت: دو نفر از دوستانم، حاج علیرضا همتی و مصطفی حسین‌زاده، با وجود کمبود شدید غذا، همیشه سهم بیشتری از غذای خود را به من می‌دادند؛ زیرا از آنها کوچک‌تر بودم و تنها ۱۵ سال سن داشتم. این رفتارهای ایثارگرانه هیچ‌گاه از خاطرم پاک نمی‌شود.

وی دوران اسارت را «دانشگاه انسان‌سازی» توصیف کرد و افزود: در ابتدای اسارت تصور می‌کردیم خداوند ما را دوست نداشته که چنین سرنوشتی برایمان رقم خورده است، اما با گذشت زمان دریافتیم که اسارت یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌های الهی بود که موجب رشد فکری، معنوی و شخصیتی ما شد.

شعبانی‌نسب با اشاره به اعلام خبر تبادل اسرا از تلویزیون عراق خاطرنشان کرد: با شنیدن خبر آزادی، شور و نشاط وصف‌ناپذیری در اردوگاه ایجاد شد؛ به‌ویژه اینکه بسیاری از ما مفقودالاثر بودیم و خانواده‌هایمان از زنده بودن ما اطلاعی نداشتند.

وی خطاب به نسل جوان گفت: عصاره تجربه سال‌های اسارت این است که پس از توکل به خدا و توسل به اهل‌بیت (ع) باید با کار، تلاش و پشتکار مسیر زندگی را پیمود؛ چراکه «نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود» همچنین حفظ وحدت، پایبندی به ارزش‌های انقلاب و ادامه راه شهدا را از مهم‌ترین درس‌های دوران اسارت می‌دانم.

انتهای خبر/