از نخستین ساعات صبح، میدان شهدا حال و هوایی متفاوت داشت. خیابان‌ها آرام‌آرام مملو از مردمی می‌شد که هر کدام با پرچم‌های سیاه، تصاویر رهبر شهید، دست‌نوشته‌هایی در وصف داغ فراق و شاخه‌های گل، خود را به محل اجتماع می‌رساندند.

پیر و جوان، زن و مرد، کودکانی که در کنار پدر و مادرشان قدم برمی‌داشتند و سالمندانی که با وجود کهولت سن، عصا به دست آمده بودند، همه یک مقصد داشتند، وداعی از راه دور، اما از نزدیک‌ترین نقطه قلب.

سکوتی آمیخته با اشک و بغض، فضای میدان را فرا گرفته بود. صدای نوحه‌سرایی و مرثیه‌خوانی در میان جمعیت طنین‌انداز بود و اشک‌هایی که بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری می‌شد، روایتگر عمق اندوه مردمی بود که خود را فرزند مکتب ولایت می‌دانند. بسیاری از حاضران نگاهشان به تصاویری بود که در دستانشان حمل می‌کردند، گویی آخرین نگاهشان را نثار چهره مردی می‌کردند که سال‌ها تکیه‌گاه معنوی و سیاسی این ملت بود.

راهپیمایی جاماندگان از میدان شهدا تا مصلای بیت‌المقدس اراک آغاز شد، مسیری که هر قدم آن، حکایت از وفاداری، دلدادگی و بیعت دوباره با آرمان‌هایی داشت که رهبر شهید عمر خود را وقف پاسداری از آن‌ها کرده بود. جمعیت در سکوتی باشکوه حرکت می‌کرد و تنها نوای صلوات، ذکرهای مذهبی، مرثیه‌ها و شعارهای حماسی، فضای مسیر را پر کرده بود.

پرچم‌های سیاه بر فراز دستان مردم به اهتزاز درآمده بود و بیرق‌های عزاداری در طول مسیر، جلوه‌ای خاص به شهر بخشیده بود.

در میان جمعیت، چهره‌هایی دیده می‌شد که اشک، مجال سخن گفتن را از آنان گرفته بود. برخی با زمزمه دعا، برخی با قرائت قرآن و برخی دیگر تنها با سکوت، اندوه خود را ابراز می‌کردند. مادرانی که فرزندان خردسال خود را در آغوش گرفته بودند، پدرانی که دست کودکانشان را محکم در دست داشتند و نوجوانانی که پرچم‌های عزا را بر دوش حمل می‌کردند، تصویری از حضور همه نسل‌ها در این آیین مردمی را به نمایش گذاشته بودند.

موکب‌های مردمی نیز در طول مسیر با توزیع آب، شربت و پذیرایی ساده از عزاداران، صحنه‌هایی از همدلی و خدمت را خلق کردند. خادمان این موکب‌ها با چهره‌هایی اندوهگین، خدمت به عزاداران را افتخاری برای خود می‌دانستند و تلاش می‌کردند تا بخشی از ارادت خود را به رهبر شهید، در قالب خدمت به مردم به نمایش بگذارند.

هرچه جمعیت به مصلای بیت‌المقدس نزدیک‌تر می‌شد، بر شکوه مراسم افزوده می‌شد. صدای مرثیه‌خوانی در فضای شهر می‌پیچید و حاضران با زمزمه دعا و ذکر، یاد رهبر شهید را گرامی می‌داشتند. فضای شهر آکنده از حزن و معنویت بود، فضایی که در آن اشک و دعا، اندوه و امید، فقدان و وفاداری در هم آمیخته بود.

در این مراسم، مردم بار دیگر با آرمان‌های انقلاب اسلامی، خون شهدا و راه رهبر شهید تجدید میثاق کردند. آنان با حضور گسترده خود پیام روشنی مخابره کردند، اینکه اگرچه از حضور در مراسم اصلی تشییع بازمانده‌اند، اما دل‌هایشان همراه پیکر رهبر شهید بوده و خواهد بود.

حال و هوای مراسم، تنها یک اجتماع عزاداری نبود، بلکه نمایش وحدت، همبستگی و عشق مردمی بود که باور دارند مسیر عزت و استقلال کشور با ایثار، مقاومت و وفاداری ادامه خواهد یافت.

نگاه‌های اشکبار و بغض جوانانی که در سکوت قدم برمی‌داشتند و زمزمه صلوات‌هایی که در طول مسیر شنیده می‌شد، صحنه‌هایی ماندگار از این بدرقه مردمی را رقم زد.

حضور خانواده‌های معظم شهدا، جانبازان، ایثارگران، هیئت‌های مذهبی و اقشار مختلف مردم، جلوه‌ای از همدلی و انسجام اجتماعی را به نمایش گذاشت. بسیاری از حاضران با در دست داشتن تصاویر رهبر شهید و پرچم‌های جمهوری اسلامی ایران، بر ادامه راه شهیدان و پاسداری از آرمان‌های انقلاب اسلامی تأکید داشتند.

آئین جاماندگان تشییع رهبر شهید در اراک، تنها یک مراسم سوگواری نبود، بلکه روایت مردمی بود که فاصله جغرافیایی نتوانست عشق و ارادتشان را کمرنگ کند. آنان با قدم‌هایشان، با اشک‌هایشان و با حضور پرشور خود، وداعی دیگرگونه را رقم زدند، وداعی که نه در کنار پیکر، بلکه در کنار یاد و نام رهبری انجام شد که سال‌ها در قلب ملت ایران جای داشت.

مردم اراک در پایان این راهپیمایی، با قرائت دعا، مرثیه و اعلام وفاداری به آرمان‌های انقلاب اسلامی، مراسم را به پایان رساندند، اما آنچه در ذهن و دل حاضران باقی ماند، تصویری از روزی بود که شهری یکپارچه سیاه‌پوش شد و مردمانی که جامانده از تشییع بودند، نشان دادند عشق به رهبر، مرز نمی‌شناسد و فاصله نمی‌تواند از عمق این دلدادگی بکاهد.

اشک‌های جاری، گام‌های استوار و حضور کم‌نظیر مردم، برگ دیگری از وفاداری مردم ولایت‌مدار اراک را در تاریخ این شهر به ثبت رساند، حضوری که پیام آن، استمرار راه، حفظ آرمان‌ها و تجدید عهد با ارزش‌هایی بود که رهبر شهید برای آن‌ها عمر خویش را وقف کرده بود.

انتهای خبر/