به گزارش پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» سارا حسينى كارشناس مطالعات تمدن ملل اسلامى زن و خانواده در یادداشتی در خصوص جایگاه و شخصیت‌شناسی سه بانو از خاندان امامت نوشت: تاریخ پرفراز و نشیب تشیع، حضور بانوان در بیت امامان معصوم (ع) فراتر از پیوندهای خانوادگی، یک جریان راهبردی بوده است. هر یک از این بزرگواران، نقشی کلیدی در حفظ خط فکری و محافظت از جان حجت الهی بر عهده داشتند. آن‌ها در میان هجمه‌های سهمگین دشمنان، چونان دژی مستحکم، از حریم ولایت دفاع کردند و نگذاشتند نور هدایت خاموش شود.

بانوی مکرمه «سلیل»، مادر امام حسن عسکری (ع)، از عارفان وارسته عصر خویش بود. امام هادی (ع) در وصف طهارت باطنی‌اش فرمود او از هرگونه پلیدی پیراسته است. در روزگاری که شیعیان تحت فشارهای شدید عباسیان بودند، او پناهگاهی مطمئن برای امام یازدهم شد و حتی در دوران اولیه حیرت پس از شهادت ایشان، مرجعیت معنوی شیعیان را بر عهده گرفت.

حکیمه خاتون، دختر امام جواد (ع) و عمه امام حسن عسکری (ع)، را باید «بانوی ولادت» نامید. او نه‌تنها از راویان مورد وثوق و محدثات عالی‌رتبه شیعه است، بلکه نقش عملیاتی و امنیتی بی‌بدیلی در شب ولادت امام زمان (عج) ایفا کرد. او در محیطی کاملاً مخفیانه و تحت کنترل شدید جاسوسان عباسی، مدیریت این ولادت بزرگ را به سرانجام رساند.

نقش حکیمه خاتون در شب ولادت منجی عالم بشریت، فراتر از یک خویشاوند بود. او امین اسرار امامت محسوب می‌شد و امام عسکری (ع) در موارد حساس به درایت او اعتماد کامل داشت. او نه‌تنها در مسائل دینی مرجع زنان بود، بلکه در طوفان حوادث، با شجاعت تمام به پاسداری از میراث امامت پرداخت و نامش را در تاریخ جاودانه ساخت.

نرجس خاتون (س)، همسر امام حسن عسکری (ع)، پیچیده‌ترین شخصیت در میان این سه بزرگوار است. در شرایط خفقان سامرا، تعدد نام‌های ایشان نشان‌دهنده یک استراتژی هوشمندانه برای تقیه و حفظ امنیت بوده است. خلفای عباسی با تمام توان در پی یافتن همسر امام عسکری (ع) بودند تا با شناسایی فرزندش، جریان امامت را برای همیشه در نطفه خفه کنند.

شایستگی روحی نرجس خاتون برای میزبانی وجود مقدس حضرت مهدی (عج)، نقطه عطف زندگانی ایشان است. فارغ از مباحث تبارشناسی، آنچه در منابع مسلم است، کمال اخلاقی و سیر معنوی ایشان در مکتب اهل‌بیت است که موجب شد با عنوان «سیدة الإماء» خطاب شوند. ایشان در خط مقدم ناامنی، با صبری مثال‌زدنی، بار سنگین امانت الهی را به دوش کشیدند.

این سه بانو در یک پیوستار تاریخی، بازوی استوار حفظ حریم امامت بودند. سلیل نماد طهارت و تربیت، حکیمه نماد دانایی و مدیریت بحران، و نرجس نماد فداکاری در شرایط دشوار بودند. آنان نه تنها از نزدیکان امام بودند، بلکه در شبکه اطلاعاتی شیعه، پل‌های ارتباطی میان بیت امام و جامعه پیروان در عصری بسیار خطرناک محسوب می‌شدند.

اقدامات این بانوان بزرگوار در حفظ جریان ولایت، درسی بزرگ برای تمامی اعصار است. در عصری که هرگونه خطای کوچکی می‌توانست به کشف و سرکوب جریان ولایت منجر شود، درایت و پایداری این سه بانو، نقشی حیاتی در حفظ تداوم مسیر امامت داشت. آنان با هوشمندی تمام، میان حفظ جان حجت خدا و تداوم رسالت دینی، تعادلی قهرمانانه برقرار کردند.

تاریخِ عسکریین بدون مجاهدت این بانوان، ناقص خواهد بود. آن‌ها با تکیه بر ایمان قلبی و تبعیت محض از امام زمان خویش، نقشه شوم عباسیان را نقش بر آب کردند. این یادداشت، ادای احترامی است به ساحت مقدس آن زنان بزرگی که با حضور خود، به تاریکی‌های عصر خویش نور بخشیدند و مسیر تحقق وعده الهی را هموار کردند.