به گزارش گروه چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» وضعیت فعلی شرکت هپکو تنها یک بحران کارگری ساده نیست؛ بلکه هشداری جدی برای آینده صنعتی است که می‌تواند پیشران توسعه کشور باشد. در حالی که ظرفیت‌های تولیدی این شرکت برای نوسازی ناوگان ماشین‌آلات عمرانی و پروژه‌های زیربنایی کشور حیاتی است، رکود پنج‌ماهه، ضربه‌ای کاری بر پیکره‌ای است که تازه داشت طعم احیا را می‌چشید.

آنچه امروز در هپکو می‌گذرد، از جنسِ تقاضاهای معمول نیست. کارگرانِ این کارخانه نه به دنبال افزایش سهم یا امتیازات شخصی، بلکه به دنبال فضایِ کاری‌ و دیدنِ رونقِ سالن‌های تولید هستند. آن‌ها بیش از هر چیز نگرانِ افولِ نامی هستند که با غیرتِ کارگری در اراک بنا شده است. هر روزِ توقفِ خط تولید، نه تنها سرمایه‌های ملی را به هدر می‌دهد، بلکه سایه سنگینِ ناامیدی را بر سرِ خانواده‌هایی می‌اندازد که زندگی‌شان مستقیماً با کارکردِ این چرخ‌دنده‌ها عجین شده است.

مسئولان استانی و کشوری باید بدانند که این سکوت یا تأخیر در تصمیم‌گیری، به معنایِ بازی با سرنوشتِ نسلی از متخصصان است که هپکو را خانه خود می‌دانند. آیا جایز است که چنین توانِ مهندسی و انسانی، به دلیل تعلل در مدیریت و برنامه‌ریزی، به محاق برود؟ مطالبه امروز هپکو، مطالبه «حرمتِ کار» است. کارگر هپکویی برای زنده ماندنِ صنعتش، فریاد می‌زند. باید دید آیا گوش شنوایی برای این فریادِ «تولید» وجود دارد یا همچنان شاهدِ غبار گرفتنِ سقف‌های بلندِ کارخانه‌ای خواهیم بود که می‌توانست کارگاهِ سازندگیِ کشور باشد.

انتهای خبر/