عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور ساوه:
حضور مردم پشتوانه اصلی قدرت کشور است
عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور و پژوهشگر حوزه مدیریت سیاسی و اجتماعی گفت: مشارکت پرشور مردم در عرصههای مختلف سیاسی و اجتماعی، یکی از ارکان اساسی اقتدار ملی و از مؤلفههای مهم بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران است.
به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» در ماههای اخیر، حضور گسترده و پرشور مردم در تجمعات و میادین کشور، بار دیگر نقش بیبدیل ملت ایران را در معادلات قدرت، امنیت و انسجام ملی به نمایش گذاشته است.
برای بررسی ابعاد این پدیده و تأثیر آن بر کارآمدی نظام سیاسی و بازدارندگی کشور، گفتگویی با داود تنها عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور، پژوهشگر و تحلیلگر حوزه مدیریت سیاسی و اجتماعی انجام دادهایم که در ادامه مشروح آن را میخوانید.
دیار آفتاب: با توجه به تجمعات گسترده و شبانهروزی مردم در شهرهای مختلف، به نظر شما مشارکت پرشور مردم چه نقشی در اقتدار و بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران ایفا میکند؟
تنها: مشارکت پرشور مردم در عرصههای مختلف سیاسی و اجتماعی، ترجمان عینی آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ لا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» و یکی از ارکان اساسی اقتدار ملی و از مؤلفههای مهم بازدارندگی کشور است.
عموم مردم ایران، بار دیگر و همزمان با جنگ رمضان و پس از آن، با حضور شبانهروزی و بیوقفه خود در میدان نشان دادند که پشتوانه اصلی قدرت و بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران، صرفاً در توان نظامی خلاصه نمیشود؛ بلکه سرمایه اجتماعی، انسجام ملی، باور به آرمانهای انقلاب اسلامی در دفاع از کیان کشور، بخش مهمی از قدرت ملی را به نمایش میگذارند، و این پیام را به دشمن منتقل میکند که در صورت تعرض به ایران اسلامی با اراده و مقاومت یک مردم روبهرو خواهند شد. از این منظر، حضور مردم را باید یکی از مهمترین مؤلفههای قدرت نرم و اجتماعی کشور و مکمل قدرت نظامی دانست.
دیار آفتاب: برخی از کارشناسان معتقدند که حضور مردم در میدان، کارآمدی و مشروعیت نظام را بهخوبی به نمایش گذاشته است. تحلیل شما در این باره چیست؟
تنها: یکی از مصادیق بارز کارآمدی هر نظام سیاسی، توانایی آن در ایجاد و حفظ انسجام، مشارکت و حضور اجتماعی شهروندان در شرایط حساس است. حضور مردم در میدان را نباید صرفاً یک واکنش مقطعی به یک رویداد دانست بلکه بیانگر احساس مسئولیت اجتماعی آنان در قبال کشور است، که میتواند نشانهای از پیوند میان جامعه و نظام سیاسی بوده. و این امر بعنوان بخشی از بخشی از سرمایه اجتماعی و ظرفیت حکمرانی کشور می تواند در کنار عملکرد مؤثر نهادهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، به تقویت سرمایه اجتماعی و افزایش اعتماد عمومی کمک کند.
دیارآفتاب: در تجمعات اخیر، پرچم مقدس جمهوری اسلامی به نمادی فراگیر تبدیل شده است. این موضوع را چگونه ارزیابی میکنید؟
پژوهشگر حوزه مدیریت سیاسی و اجتماعی: پرچم، نماد هویت، عزت، وحدت و استقامت یک ملت است. هنگامی که مردم با در دست گرفتن پرچم سهرنگ جمهوری اسلامی ایران در میدان حضور پیدا میکنند، در واقع بخشی از هویت ملی و تعلق خود به سرزمین و کشورشان را فارغ از اختلافنظرهای سیاسی و اجتماعی و حول وحدت ملی به نمایش میگذارند.
از این منظر، پرچم جمهوری اسلامی ایران علاوه بر نماد هویت ملی، نماد استمرار انقلاب اسلامی و عهد و پیمان با آرمانهای امامین انقلاب اسلامی و شهدا نیز محسوب و بیانگر آن است که در شرایط حساس، هویت ملی میتواند به یکی از مهمترین عوامل همگرایی اجتماعی تبدیل شود.
دیار آفتاب: به نظر میرسد این حضور مردمی، یک جبهه ترکیبی از قدرت نظامی، دیپلماسی و پشتیبانی عمومی را شکل داده است. این موضوع را چگونه تبیین میکنید؟
عضو هیأت علمی دانشگاه پیامنور ساوه: قدرت ملی یک پدیده تک بعدی نبوده و نمیتوان آن را صرفاً با قدرت نظامی توضیح داد. در ادبیات حکمرانی و روابط بینالملل، قدرت کشور حاصل ترکیب و همافزایی مؤلفههای مختلفی از جمله قدرت نظامی، قدرت دیپلماتیک، قدرت اقتصادی و قدرت اجتماعی است. در قرآن کریم نیز بر آمادگی و فراهمسازی توان و ظرفیت لازم در برابر تهدیدها تأکید شده است؛ آنجا که خداوند میفرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ». بنابراین، آمادگی ملی را باید در مفهوم گسترده آن و شامل همه ظرفیتهای مادی و معنوی جامعه در نظر گرفت.
در چنین شرایطی، مردم صرفاً مخاطب سیاستهای دفاعی و امنیتی نیستند، بلکه خود بخشی از قدرت ملی محسوب میشوند. حضور و حمایت عمومی میتواند پشتوانه اجتماعی قدرت نظامی باشد، قدرت چانهزنی دیپلماتیک کشور را تقویت کند و نشان دهد که میان ظرفیتهای حاکمیتی و اجتماعی نوعی همافزایی وجود دارد.
دیار آفتاب: به عنوان سخن پایانی، چه توصیهای برای تداوم این مسیر و حفظ این سرمایه عظیم ملی دارید؟
تنها: برای تداوم این مسیر و پاسداشت این سرمایه عظیم ملی، باید نگاه خود را از یک رویداد مقطعی به یک فرهنگ ماندگار ارتقا دهیم. حضور مردم در شرایط حساس، سرمایهای ارزشمند برای هر کشور است؛ اما مهمتر از شکلگیری این حضور، نحوه مدیریت و استمرار آن است. باید تلاش کنیم این سرمایه اجتماعی به اعتماد عمومی، مشارکت مسئولانه، همدلی اجتماعی و افزایش کارآمدی نظام حکمرانی منجر شود.
آنچه در این تجربه بیش از هر چیز اهمیت دارد، توجه به وجوه مختلف قدرت ملی از جمله انسجام و همدلی مردمی، اتحاد و همبستگی اجتماعی و احساس تعلق به سرنوشت کشور است. این مؤلفهها میتوانند نشانهای از ظرفیت و بلوغ اجتماعی یک جامعه باشند؛ ظرفیتهایی که شاید در شرایط عادی کمتر دیده شوند، اما در بزنگاههای تاریخی خود را آشکار میکنند.
بنابراین، وظیفه همه ما این است که این سرمایه عظیم را حفظ کنیم و آن را به فرصتی برای تقویت وحدت ملی، افزایش اعتماد عمومی، ارتقای کارآمدی و تحکیم اقتدار کشور تبدیل کنیم. قدرت پایدار زمانی شکل میگیرد که میان مردم و حاکمیت، میان توان نظامی و اجتماعی و میان اقتدار و کارآمدی، پیوندی مستحکم برقرار باشد.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!