حجت‌الاسلام‌ والمسلمین مصطفی شریفی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» ضمن عرض تسلیت شهادت امام محمد باقر (ع)، نخستین یادگار زنده واقعه جانسوز کربلا به تمامی شیعیان، پیروان حقیقت، دوستداران اهل بیت و آزادگان جهان گفت: امام محمد باقر (ع) و پس از ایشان امام صادق (ع)، تلاشی بی‌وقفه و عالمانه برای گسترش و تثبیت تشیع اثناعشری حقیقی انجام دادند.

وی افزود: امام محمد باقر (ع) در کودکی با چشمان خود مصائب عاشورا را دید و رنج‌ها و دردهای بی‌کران آن حماسه‌ جاودان را از نزدیک لمس کرد، یادگاری از آن آتش و خون بود. 

کارشناس مسائل مذهبی بیان کرد: امام محمد باقر (ع) فرزند امام سجاد (ع) و نواده امیرالمؤمنین علیه‌السلام است و از این جهت یگانه امامی است که هم از سوی پدر و هم از سوی مادر، علوی و فاطمی می‌باشد؛ مادر ایشان، فاطمه بنت الحسن، فرزند امام حسن مجتبی و پدرشان، امام حسین بن علی (ع) است. بدین سان، نسل زهرای اطهر در وجود ایشان به زیباترین شکل تداوم یافت.

شریفی عنوان کرد: رشادت و خون پاک امام حسین (ع) که نهال نوپای اسلام را آبیاری کرد و از نابودی و مدفون شدن اسلام ناب محمدی جلوگیری نمود، با زحمات بی‌دریغ پدر بزرگوارشان امام سجاد (ع) که دعای صحیفه سجادیه را همچون دیواری از معرفت برجا نهاد، زمینه‌ساز نهضتی عظیم گردید. در زمان امام باقر (ع)، این بستر به اوج شکوفایی خود رسید، چراکه بنی‌امیه و بنی‌عباس گرفتار جنگ‌ها و کشمکش‌های داخلی شده بودند و فرصتی برای تعطیل کردن مکتب اهل بیت نیافتند.

وی خاطرنشان کرد: سفره علم و دانش در دوران امام محمد باقر (ع) چنان گسترش یافت که ایشان را «باقر العلوم» یعنی شکافنده و گشاینده‌ دانش‌ها نامیدند. آن حضرت از شرایط ویژه قدرت سیاسی میان دو سلسله جور بهره برد و با تشکیل حلقه‌های درسی، به تبیین معارف شیعه، پاسخ به شبهات و پرورش شاگردان برجسته‌ای چون زرارة بن اعین و محمد بن مسلم پرداخت. 

کارشناس مسائل مذهبی اظهار کرد: می‌توان گفت پس از قیام عظیم امام حسین (ع)، سرآغاز حرکت نوین و پویای تشیع اثنا عشری حقیقی از زمان امام باقر آغاز شد و در زمان فرزند گرامی ایشان امام صادق (ع) به اوج خود رسید.

شریفی تأکید کرد: از ویژگی‌های بارز امام محمد باقر (ع)، افزون بر علم لدنّی، شجاعت، زهد، عبادت و بردباری بود. سیره زیستی امام باقر به گونه‌ای بود که حتی مخالفان را شیفته اخلاق خود می‌ساخت. ایشان در مدینه به کشاورزی و آبادانی زمین می‌پرداخت و با دسترنج خویش زندگی می‌کرد و پیوسته به آزادگان و محرومان یاری می‌رساند. 

وی در پایان تصریح کرد: شهادت مظلومانه امام محمد باقر (ع) در هفتم ذی‌الحجه سال ۱۱۴ هجری به دستور هشام بن عبدالملک و با زهر، بار دیگر ثابت کرد که ستمگران هرگز تاب وجود حجت خدا را ندارند.

انتهای خبر/