به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» ابوالفضل ملکی مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی به مناسبت عیدغدیر در یادداشتی نوشت: امامت به معنای رهبری فکری و دینی و ادامه مدیریت صحیح اجتماعات بشری و محوریّتِ همۀ جریان‌های سیاسی و حرکت‌های اجتماعی و هدایت تکاملی در جهتِ تعالی معنوی و تبلورِ آموزه‌های مکتب و تجسّم عینیِ آن و به گونۀ شاهد و نمونۀ برتر - در همۀ مراحل و ابعاد، حتّی شکل ظاهری و چگونگیِ زیستن - از ریشه‌ای‌ترین مسائلِ اسلام و بنیادی‌ترین اصل اعتقادی و «بَیْتُ الغَزَلِ» باورهای شیعی و به حقّ، در قلمرو مسائل نظری، فعال‌ترین حوزۀ فکری مسلمانان است. 

امام رضا علیه‌السلام فرمود: به‌راستی، امام زِمامِ دین و نظام مسلمین و صلاح جهان و عزّت مؤمنان است. امامت پایه و ریشه اسلامِ فزاینده و شاخسارِ روینده و بر آینده آن است. به وجود امام است که نماز و زکات و روزه و حجّ و جهاد درست آید و فواید عامّه و صدقات و اجرای حدود و عملی شود و مرزها و (سرزمین اسلام) احکام پاسداری گردد. اصول کافی، ج ۱، ص ۲۰۰ 

شیخ طوسی، شیخ الطائفه، در آغاز کتاب «تلخیص الشّافی» در اهمیّت جایگاه امامت گوید: امّا پس از حمد و ستایش خداوند، من دیدم که مهم‌ترین و سزاوارترین و جدی‌ترین و شایسته‌ترین فرائض دینی مکلّف، پس از تحصیل معرفت خداوند - علم به یگانگی و عدالت و دیگر صفات او - تحصیل معرفت به چیزی است که اخلال به آن و سهل‌انگاری در آن به توحید و معرفت خداوند زیان می‌رساند و کوتاهی‌کردن دربارۀ فهم آن و اعتقاد یافتن به آن، اعتقاد به توحید را مخدوش و تباه می‌کند؛ زیرا اگر مکلّف دربارۀ این موضوع، آگاهی و معرفت 

درست نداشته باشد، شرائط توحید را کامل نکرده است؛ بلکه برخی از شرائط ایمان به توحید را تباه ساخته است. افزون بر این، از ورود شبهه در دلائل توحید ایمن نیست و این موضوع مهم، «امامت» است که بدون آن تکلیف کامل و نیکو نخواهد بود. 

و این امام صادق علیه‌السلام است که فرمود: (لَو لانَا مَا عُرِفَ اللّهُ. بحارالانوار، ج ۲۴، ص ۸۷.«اگر نبودیم، خداوند شناخته نمی‌شد»). 

در اهمیت بنیادی و عمیق این اصل رفیع همین بس که پیامبر گرامی (ص)  پس از ابلاغ توحید، به مناسبت‌های گوناگون و در مواضع مختلف دربارۀ این اصل مهم اعتقادی سخن گفته است

نکتۀ قابل‌تأمل این که آن چه امامیان دربارۀ غدیر می‌گویند و اسناد و مدارک انبوهی که در این زمینه گردآوری کرده‌اند، از احادیثِ «بَدءُ الدَّعوَۀ» پیامبر در سال سوم هجرت با نزول آیۀ «انذار»، تا روزِ تاریخی غدیر در «حجةالوداع»، صرفاً یک مسئلۀ تاریخی انقراض یافته‌ای نیست. این همه تلاش، بر سر یک امر زنده‌ای است که تا زندگی هست، ادامه دارد. بحث بر سر نهادِ «عصمت» است که در مدیریت صحیح انسانی، شرط اساسی است؛ عصمت علمی و عملی. 

بحث بر سر آن است که «امامت» بسانِ «نبوّت» منصبی است الهی و هدف اصلی در این تلاش‌های پیگیر و خستگی‌ناپذیر محقّقان و پژوهشگران دانشور شیعی، 

دفاع منطقی از اسلام نبوّت و در نهایت، دفاع از حقوقِ انسان است؛ حقوقی که باید گرفته شود، حقوقی که تبیینِ آن، پایگاهِ اجتماعی پیامبر (ص) را روشن می‌کند.

دفاع از حقیقت و عدالت و فضیلت و انسانیّتِ انسان است که ماهیّتِ فرازمانی و فراتاریخی دارند و دفاع از عناصری است که گذشته و حال و آینده در مورد آنها واقعیت معنایی ندارد. چرا که زمان و تاریخ، نه‌تنها توانِ به تاریخ سپردنِ این عناصر بالنده را ندارد؛ بلکه خود، از آنها معنا و مفهوم می‌گیرد. 

بنابراین، اگر دانشورانِ شیعی در این امر مهم اسلامی به تحقیق و گردآوری اسناد و مدارک تاریخی - آنها بیشتر در منابع اهل‌سنت - برخاسته‌اند، از آن روست که این حقیقت ماندگارِ موردنیاز بشرّیت را همواره در ذهن و زندگیِ انسان‌های شیفته و بی‌قرار حقیقت و عدالت، زنده نگه دارند. شیعیان علی (ع) در ژرفای تاریخ خونبارِ خود، به دنبالِ مسیر حرکت خویش اند؛ چرا که تاریخ شان پیامی بلند دارد، و آن‌ها را در آن، پیام‌رسانان و راهبرانی است که الگوهای زندۀ امروزشان است. در ژرفای تاریخشان به خانواده‌ای تعلّق خاطر دارند که خداوند آن‌ها را از هر گونه پلیدی و پلشتی دور داشته و با دست خویش تطهیرشان کرده است: 

«إِنَّما یُرِیدُ اللّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً». جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما «اهل‌بیت» هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند. افزون بر این، آن چه در آن روز تاریخی؛ روز بزرگ خدایی «عِیداللّهِ الأکبَر» با آن تمهیدات اعلام شد، در حقیقت گزاردن تکلیفی بود از جانب خداوند که اگر گزارده نمی‌شد، گویی همۀ زحمت‌ها و مشقّت‌ها که در راهِ دعوت به توحید و اعتلای اسلام کشیده شده بود، بر باد می‌رفت: «وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ».