به گزارش پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» محدثه آجرلو در يادداشتى نوشت: در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۱ میلادی) پس از مذاکرات طولانی و فشارهای بین‌المللی، مجلس شورای ملی قانون ملی شدن نفت را تصویب کرد. این قانون تمام حقوق استخراج، بهره‌برداری و فروش نفت را از شرکت‌های خارجی به دولت جمهوری اسلامی ایران منتقل کرد و به‌طور رسمی مالکیت این منبع استراتژیک را به دست مردم ایران سپرد.

 تصمیم مصدق نه تنها به‌دلیل ارزش مالی عظیم نفت، بلکه به‌دلیل پیام سیاسی عمیقی که در پی داشت، مورد توجه جهانیان قرار گرفت؛ چرا که برای اولین بار یک کشور خاورمیانه‌ای توانست با ارادهٔ ملی، کنترل یک منبع کلیدی انرژی را از دست شرکت‌های غربی بگیرد.

موفقیت این گام بزرگ، صرفاً به‌دلیل تصمیم یک فرد یا یک حزب نبود؛ بلکه نتیجهٔ یک حرکت همگانی از تمام قشرهای جامعه بود. کارگران میادین نفت، مهندسان، دانشجویان، کشاورزان و حتی زنان خانه‌دار، با همدلی و همیاری، صدای «ملی شدن» را به گوش جهان رساندند.

تظاهرات در میدان آزادی، نامه‌های همبستگی از شهرهای مختلف و حمایت‌های بین‌المللی از جنبش، نشان داد که ارادهٔ ملی می‌تواند مرزهای جغرافیایی را درنوردد. این اتحاد، پایهٔ اصلی توانایی ایران در مقابله با تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی شد.پس از تصویب قانون، دولت مصدق بلافاصله اقدام به تأسیس شرکت ملی نفت ایران كرد و تیم‌های فنی و مدیریتی داخلی را برای اداره میادین نفتی آموزش داد. این گام، زمینه‌ساز رشد توانمندی‌های فنی و علمی در داخل کشور شد و به‌تدریج نیروی کار متخصص ایرانی جایگزین نیروهای خارجی شد.

در همین دوره، پروژه‌های اکتشافی جدید در مناطق جنوبی کشور آغاز شد که به‌سرعت به‌دست‌آوردهای قابل‌توجهی منجر شد و نشان داد که استقلال نفتی می‌تواند با بهره‌وری بالا همراه باشد. ملی شدن نفت، مسیر هموار نداشت. دولت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، با اعمال تحریم‌های اقتصادی و فشارهای دیپلماتیک سعی در خنثی‌کردن این تصمیم داشتند. در پی این تحریم‌ها چالش‌هايى به وجود آمد.

اين چالش ها اگرچه در کوتاه‌مدت فشارهای مالی بر کشور وارد کرد، اما در درازمدت باعث تقویت توانایی‌های داخلی در زمینه حمل‌ و نقل، پالایش و بازاریابی شد.در طول دهه‌های بعد، صنعت نفت ملی به‌عنوان یکی از پایه‌های اصلی اقتصاد ایران رشد کرد. سرمایه‌گذاری‌های گسترده در پالایشگاه‌ها، خطوط لوله و فناوری‌های پیشرفته استخراج، نه تنها تولید نفت خام را افزایش داد، بلکه بخش‌های وابسته مانند پتروشیمی، حمل‌ونقل و ساخت‌وساز را نیز رونق بخشید.

امروز، نفت و گاز طبیعی به‌عنوان منبع اصلی درآمد ارزی کشور شناخته می‌شوند و نقش کلیدی در تأمین بودجه‌های توسعه‌ای، زیرساختی و اجتماعی ایفا می‌کنند.روز ملی شدن صنعت نفت، فرصتی است برای بازنگری در مسیر پیشرفت و یادآوری مسئولیت‌های پیش روی نسل‌های آینده. با توجه به تحولات جهانی در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر و فشارهای زیست‌محیطی، ایران نیز باید به‌سرعت به سمت بهره‌برداری هوشمندانه و پایدار از منابع نفتی حرکت کند.

به‌طوری‌که هم‌زمان با حفظ استقلال اقتصادی، به تعهدات بین‌المللی در زمینه کاهش گازهای گلخانه‌ای نیز پاسخ دهد. سرمایه‌گذاری در فناوری‌های پاک، بهبود کارایی استخراج و توسعه صنایع جانبی می‌تواند نقش مهمی در این مسیر ایفا کند.

در نهایت، این روز نماد قدرت ارادهٔ مردمی است که با همبستگی و ایمان به آینده، توانستند سرنوشت اقتصادی خود را از دست نیروهای خارجی بگیرند. اتحاد مردم، از کارگران میادین تا دانشجویان دانشگاه‌ها، و ارادهٔ راسخ برای حفظ استقلال، پایهٔ اصلی این دستاورد تاریخی بود. یادآوری این تاریخ، نه تنها به‌عنوان یک جشن ملی، بلکه به‌عنوان پیام‌آور برای ادامهٔ مسیر خودکفایی، نوآوری و پیشرفت در عرصهٔ انرژی محسوب می‌شود.