حجت‌الاسلام والمسلمين كاظم سپاسى‌آشتيانى در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» گفت: ولادت با سعادت هفتمین امام شیعیان، امام موسی کاظم علیه‌السلام، در بیستم ذی‌حجه مصادف با سال ۱۲۸ هجری قمری، رویدادی است که اگرچه روایت‌های متفاوتی درباره تاریخ دقیق آن وجود دارد، اما روایت قوی‌تر بر بیستم ذی‌حجه تأکید می‌کند.

بازرس ویژه‌ حوزه‌های علمیه كشور بيان كرد: این امام همام که فرزند امام صادق علیه‌السلام و از مادر فضیلت‌یافته‌ای به نام حمیده است، در سن ۱۴۸ هجری پس از شهادت پدر بزرگوارشان به امامت رسیدند و ۳۵ سال سکاندار امت بودند. دوران امامت ایشان با اوج‌گیری قدرت خلفای ستمگر عباسی همزمان بود و ایشان در برابر خلیفه‌هایی مانند منصور، هادی، مهدی و سرانجام هارون‌الرشید قرار گرفتند که نهایتاً منجر به شهادت ایشان در زندان ابوجعفر در سال ۱۸۳ هجری شد.

وى افزود: یکی از برجسته‌ترین اوصاف اخلاقی امام کاظم علیه‌السلام، حلم و بردباری فوق‌العاده ایشان در برابر افراد و تحمّل آزارهاست. به همین دلیل، لقب «کاظم» به معنای فرونشاننده خشم به ایشان داده شده است. این صفت ارزشمند نشان می‌دهد که کنترل خشم، چه در ابعاد شخصی و چه اجتماعی، کلید بروز توانایی‌های انسان است.

سپاسى عنوان كرد: اگر انسان نتواند بر خشم خود غلبه کند، توانمندی‌هایش از بین می‌رود. بنابراین، مطالعه زندگی این امام بزرگوار و پیاده‌سازی میزان بردباری و صبر در زندگی خانوادگی و اجتماعی، می‌تواند به تقویت شخصیت انسان‌ها کمک شایانی کند.علاوه بر حلم، علم و دانش گسترده امام کاظم علیه‌السلام نیز از ویژگی‌های بارز ایشان بود.

بازرس ویژه‌ حوزه‌های علمیه كشور تصريح كرد: در دورانی که انشعابات فرقه‌ای در شیعه زیاد بود، ایشان با مناظرات علمی خود با گروه‌های مختلف، احاطه کامل بر مسائل بنیادی اسلام و حقایق علوم نشان دادند. با این حال، این دانش و توانمندی بالا، باعث غرور و تکبر ایشان نشد، بلکه تواضع ایشان را افزایش داد. تواضع در اهل بیت، همواره با افزایش مسئولیت و سرمایه‌های مادی یا معنوی، بیشتر می‌شد و این صفت، شخصیت آن‌ها را برای دیگران جذاب و الهام‌بخش می‌کرد.

وى افزود: سجده‌های طولانی و حالات معنوی عمیق امام کاظم علیه‌السلام نیز تأثیر شگرفی بر اطرافیان داشت. داستان معروف برخورد ایشان با زنی که هارون‌الرشید برای تحت تأثیر قرار دادن امام به زندان فرستاده بود، نشان‌دهنده قدرت معنوی و شخصیت والای امام است. این حالات روحانی، حتی دشمنان یا افراد بی‌تفاوت را نیز تحت تأثیر قرار می‌داد و نشان می‌داد که شخصیت امام فراتر از یک رهبر دینی، یک نیروی الهی و آرامش‌بخش است.

سپاسى اظهار كرد: انفاق و بخشش ناشناس امام کاظم علیه‌السلام نیز از دیگر اوصاف برجسته ایشان بود. ایشان شب‌ها به صورت ناشناس در کوچه‌های مدینه می‌گشتند و به مستمندان کمک می‌کردند، در حالی که خود زندگی بسیار ساده‌ای داشتند و روی حصیر نماز می‌خواندند. این عادت اولیای الهی نشان می‌دهد که آن‌ها نسبت به سرنوشت جامعه بی‌تفاوت نبودند و سعی می‌کردند با بخشش، دیگران را بی‌نیاز کنند.

بازرس ویژه‌ حوزه‌های علمیه كشور گفت: اين نوع بخشش، شاخصه‌ای از اولیای الهی است که در زمان حیات نیز ناشناس می‌مانند و دوست ندارند کار خیرشان فاش شود. بعد سیاسی امام کاظم علیه‌السلام نیز بسیار پررنگ بود. سیاست اهل بیت، آمیخته با دیانت و هدف آن اقامه حق و عدالت بود. خلفای عباسی از نفوذ سیاسی و معنوی امام احساس خطر می‌کردند، زیرا ایشان با صداقت و دوری از حقه‌بازی، مردم را به سمت حق هدایت می‌کردند.

وى افزود: این رابطه تنش‌زا سرانجام به زندانی کردن سال‌ها طولانی امام و شهادت ایشان منجر شد. این نشان می‌دهد که شخصیت امام کاظم علیه‌السلام چقدر برای انسان‌های با ایمان و متعهد به انسانیت تأثیرگذار بوده است که قدرت‌های ظالم نتوانستند حضور و نفوذ ایشان را تحمل کنند.

سپاسى در پایان بيان كرد: زندگی امام کاظم علیه‌السلام درس‌های زیادی برای مسئولین و مردم امروز دارد. تواضع در برابر قدرت، صبر در برابر آزار، علم‌آموزی، انفاق ناشناس و مقاومت سیاسی در برابر ظلم، از جمله پیام‌های اصلی این امام بزرگوار است. الگوبرداری از این اوصاف می‌تواند به ساختن جامعه‌ای عادل، مهربان و متعهد کمک کند و نشان دهد که چگونه می‌توان در سخت‌ترین شرایط نیز به اصول اخلاقی و دینی پایبند ماند.

انتهاى خبر/