حجت‌الاسلام والمسلمين هادى ميرزايى در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگى پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» گفت: زندگی سیاسی امام باقر (ع) را باید در راهبرد حفظ کیان تشیع از طریق نهادسازی علمی خلاصه کرد. ایشان با درایتی بی‌نظیر، سنگ‌بنای دانشگاه بزرگ اسلامی را در مدینه نهادند؛ اقدامی که اگر در آن دوران حساس تاریخی صورت نمی‌گرفت، مکتب تشیع در طوفان‌های سهمگین تقابل سیاسی میان بنی‌امیه و عباسیان، دچار فروپاشی مطلق یا استحاله می‌شد.

رئيس شوراى سياستگذارى ائمه جمعه استان مركزى بيان كرد: در نگاه نخست، ممکن است فعالیت‌های امام (ع) صرفاً جنبه آموزشی و جلسات درس به نظر برسد؛ اما در حقیقت، تأسیس این نهضت علمی، کنشی سیاسی و بسیار هوشمندانه بود. حکومت بنی‌امیه برای مشروعیت‌بخشی به خلافت خود به شدت نیازمند کسب جایگاه مرجعیت دینی بود که امام با تبیین دقیق فقه و معارف، این انحصار را شکست.

وى افزود: در دورانی که نحله‌های فکری گوناگونی همچون مرجئه، قدریه و خوارج در جامعه اسلامی در حال نضج و شکل‌گیری بودند، امام باقر (ع) با مدیریت تربیت شاگردان برجسته، مذهب اهل‌بیت را به عنوان جریانی منسجم تثبیت نمودند. این حرکت فکری، جامعه شیعه را در برابر انحرافات اعتقادی و سیاسی که توسط حاکمان ستمگر ترویج می‌شد، به خوبی واکسینه کرد.

ميرزايى عنوان كرد: امام (ع) هیچ‌گاه مشروعیت حکومت بنی‌امیه را نپذیرفتند، اما به دلیل فضای سرکوب شدید و اختناق حاکم، رویکرد ایشان به مبارزات غیرمستقیم و فرهنگی تغییر یافت. ایشان با وجود فشارهای سنگین سیاسی، همواره از نزدیک شدن به دستگاه خلافت پرهیز داشتند؛ چرا که هرگونه ارتباط با ظالمان می‌توانست به منزله تایید سیاست‌های انحرافی آن‌ها در جامعه اسلامی تلقی شود.

رئيس شوراى سياستگذارى ائمه جمعه استان مركزى اظهار كرد: در دیدارهایی که به اجبار یا ضرورت با خلفای اموی، به‌ویژه هشام‌بن‌عبدالملک در دمشق صورت می‌گرفت، امام باقر (ع) با بیانی قاطع و شجاعانه از حقانیت جایگاه الهی امامت دفاع کردند. مناظره مشهور ایشان با هشام، نقطه عطفی در دوران حیات سیاسی امام محسوب می‌شود که در آن، حقانیت اهل‌بیت در برابر دستگاه سلطه اموی آشکارا تبیین گردید.

وى افزود: برخلاف برخی جریان‌های معاصر مانند زیدیه، امام (ع) معتقد بودند که جامعه در آن برهه، آمادگی کافی برای یک قیام مسلحانه فراگیر را ندارد و وقوع حرکت‌های زودهنگام تنها منجر به هدر رفتن سرمایه‌های انسانی شیعه می‌شود. اولویت ایشان حفظ و تقویت بنیان‌های فکری بود تا در آینده، بستر مناسب برای وقوع اصلاحات بنیادین فراهم گردد.

ميرزايى تصريح كرد: امام (ع) در داخل جامعه اسلامی نیز با جریان‌هایی که به دنبال تضعیف باورهای دینی یا ایجاد انحراف در مسیر تشیع بودند، مبارزه می‌کردند. ایشان با کسانی که در مقام اهل‌بیت راه افراط و غلو می‌پیمودند، به شدت برخورد کرده و آن‌ها را طرد کردند تا چهره شیعه در جامعه اسلامی مشوه و بدنام نگردد.

انتهاى خبر/