حجت‌الاسلام والمسلمين كاظم سپاسى‌آشتيانى در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگى پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» گفت: امام محمد باقر علیه‌السلام، پنجمین اختر تابناک امامت، در دوران پرفراز و نشیب تاریخ اسلام، چراغ هدایت شیعیان و الگوی بی‌بدیل علم و اخلاق بودند. ولادت شریف ایشان بنا به روایتی اول ماه رجب سال ۵۷ هجری قمری و طبق روایتی دیگر سوم صفر همان سال در مدینه منوره رخ داد.

بازرس ویژه حوزه‌های علمیه كشور بيان كرد: ایشان در هفتم ذی‌حجه سال ۱۰۴ هجری قمری، به دستور هشام بن عبدالملک اموی، با نوشیدن زهر جفا، در سن ۴۷ سالگی به شهادت رسیدند و پیکر مطهرشان در قبرستان بقیع، در جوار جدشان امام مجتبی (ع)، پدرشان امام سجاد (ع) و فرزندشان امام صادق (ع) آرام گرفت.

نسبت‌های آسمانی؛ پیوند با دو شاخه امامت

وى افزود: امام باقر (ع) از هر دو سو، یعنی پدر و مادر، به شجره طیبه امامت متصل بودند. پدر بزرگوارشان، حضرت امام سجاد (ع)، چهارمین امام شیعیان و مادر گرامی‌شان، فاطمه بنت الحسن (ع)، دختر امام حسن مجتبی (ع) بودند. این پیوند مبارک، امام باقر (ع) را به سرچشمه زلال امامت و ولایت پیوند می‌زد و میراث‌دار علم و فضیلت پدر و نیاکان خود بودند.

سپاسى عنوان كرد: امام باقر (ع) واقعه جانگداز کربلا را درک کردند و در آن زمان تنها ۴ ساله بودند. خاطرات و مشاهدات ایشان از آن واقعه عظیم، برای تاریخ شیعه، اسناد ارزشمندی محسوب می‌شود که در طول سالیان به دست ما رسیده است. این روایات، تصویری زنده و تأثیرگذار از حماسه حسینی و صبر و استقامت اهل بیت (ع) ارائه می‌دهند.

باقرالعلوم؛ شکافنده دریای دانش

بازرس ویژه حوزه‌های علمیه كشور اظهار كرد: برجسته‌ترین لقب امام باقر (ع)، باقرالعلوم به معنای شکافنده دانش‌ها است. این لقب که سال‌ها پیش از تولد ایشان توسط پیامبر اکرم (ص) به جابر بن عبدالله انصاری بشارت داده شده بود، نشان از عمق دانش و گستردگی معرفت آن حضرت دارد. ایشان دریای علم را شکافتند و اسرار دانش‌ها را برای بشریت آشکار ساختند.

وى افزود: امام باقر (ع) را باید بنیان‌گذار انقلاب فرهنگی و نهضت علمی در جهان تشیع و اسلام دانست. دوران امامت ایشان مصادف با انقراض بنی امیه و درگیری‌های سیاسی بین امویان و عباسیان بود. امام (ع) از این فرصت تاریخی نهایت بهره را بردند و با ایجاد یک نهضت عظیم علمی، حقایق ناب الهی را برای بشریت به ارمغان آوردند.

سپاسى‌آشتيانى اظهار كرد: دوران امامت ایشان یکی از درخشان‌ترین دوران‌های علمی عالم شیعه به شمار می‌رود؛ به گونه‌ای که اگر این دوره از تاریخ تشیع حذف شود، بخش قابل توجهی از معارف دینی و علمی برای همیشه پنهان می‌ماند.

بی‌اعتنایی به تجملات و زرق و برق دنیا  از ویژگی‌های برجسته امام باقر (ع)

بازرس ویژه حوزه‌های علمیه كشور تصريح كرد: امام باقر (ع) پرده از علوم مختلف برداشتند، به ویژه در علم فقه که دانش زندگی است، آثار عمیق و ماندگاری از خود برجای گذاشتند. احادیث اخلاقی ایشان نیز درخششی ویژه دارد. اگرچه تمام ائمه اهل بیت (ع) در علم سرآمد بودند، اما درخشش امام باقر (ع) در این زمینه به قدری بود که لقب باقرالعلوم برازنده ایشان شد.

وى افزود: يكى دیگر از ویژگی‌های برجسته امام باقر (ع)، بی‌اعتنایی به تجملات و زرق و برق دنیا بود. سادگی زندگی ایشان، با مقام علمی و معنوی والایشان، سازگاری شگفت‌انگیزی داشت و نشان از وارستگی و قناعت ایشان بود. این ساده‌زیستی، میراث گران‌بهای بزرگان اسلام و ائمه معصومین (ع) است که ارزش واقعی آن‌ها در همین سادگی و بی‌تعلقی به دنیا نهفته است.

سپاسى‌آشتيانى بيان كرد: امام باقر (ع) همواره در کنار مردم بودند و از کار کردن و همراهی با آنان ابایی نداشتند. ایشان همچون افراد عادی کار می‌کردند و چهره‌ای مردمی و بی‌ریا از خود به نمایش می‌گذاشتند. این ویژگی رهبران الهی، آن‌ها را به الگوهایی بی‌بدیل برای جامعه تبدیل می‌کرد.

 حلم و بردباری امام باقر (ع) زبانزد خاص و عام بود

بازرس ویژه حوزه‌های علمیه كشور گفت: حلم و بردباری امام باقر (ع) نیز زبانزد خاص و عام بود. ایشان در برخورد با مسائل، نهایت دقت و حساب‌گری را به خرج می‌دادند. صداقت در گفتار و رفتار، یکی دیگر از فضایل برجسته انسانی بود که در وجود امام (ع) موج می‌زد. این ویژگی‌ها، در دنیای امروز که کمبود صداقت در میان رهبران جامعه محسوس است، بیش از پیش ارزشمند و قابل تأمل هستند.

وى افزود: نظام جمهوری اسلامی ایران افتخار می‌کند که بر پایه تعالیم نورانی ائمه معصومین (ع)، به ویژه امام باقر (ع) و امام صادق (ع) بنا نهاده شده است. امیدواریم بتوانیم با الگوبرداری از گفتار و رفتار این بزرگواران، به ویژه امام باقر (ع)، و با تمسک به سیره ایشان، اهل بیت (ع) را به بهترین شکل به جهانیان معرفی کنیم.

انتهاى خبر/